Rob Holmer

bestuurrob

Vicevoorzitter

Ik ben actief voor de stichting omdat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Door middel van de Stolpersteine kunnen we dat duidelijk maken. De Stolpersteine zijn natuurlijk ook een eerbetoon aan de mensen die voor die vrijheid gevochten hebben, er zelfs hun leven voor hebben gegeven. Maar de stenen zijn ook een middel om te laten zien dat er helaas niet zo veel veranderd is, dat er nog steeds groepen mensen worden buitengesloten, overal op de wereld. De struikelstenen hebben voor mij twee kanten: om mee te herdenken en gedenken maar ook om te wijzen op wat er nu nog steeds gebeurt. Voor mij is de combinatie van herdenking en educatie, en vooral de dialoog erover, belangrijk. Zo ver weg is het namelijk niet: nu zie je op kleurenfoto’s mensen op de vlucht en in kampen terwijl we van de Tweede Wereldoorlog diezelfde foto’s in zwart/wit kunnen tonen. De jeugd is nog te beïnvloeden, die kan er nog wat leren, hoop ik.

Mijn aandacht voor de educatieve kant komt tot z’n recht in het project “Oorlog in mijn buurt” waarvan ik lokaal projectleider ben; op dat project ben ik geattendeerd door de penningmeester/onderzoeker die in Amsterdam meermaals op Bevrijdingsdag delen van dat project had gezien: basisschoolleerlingen die interviews maken met overlevenden, en daar op papier en mondeling verslag van doen. In 2019 wordt dit project verder uitgerold in Schiedam. Ik kijk erg uit naar de eerste resultaten. Ik ben hoopvol gestemd: bij de legging van de herdenkingsstenen in mei 2018 was er op een plek in Oost een groepje kinderen dat heel aandachtig de plechtigheid bijwoonde. Ze wisten waar de stenen voor waren, ze wisten voor wie de stenen waren, ook voor kinderen van hun eigen leeftijd die waren weggevoerd en omgebracht. Ik zou graag willen dat we de relatie met nu kunnen maken, met wat er in Syrië gebeurt met de kinderen daar. De wisselwerking tussen heden en verleden; de Tweede Wereldoorlog mag dan in tijd ver weg zijn, op een paar uur vliegen zit je in een oorlogsgebied. Vrijheid is niet vanzelfsprekend!